jueves, abril 19, 2012, 13:23 - Gracia

Unha foto do meu arquivo, é febreiro do 2008 na feira Arco. Fíxenllela ás Aizpuru en plena batalla. O mercantilismo non dá chance, a arte non é un excluínte, non se pode deixar o negocio nin para comer, se non estás e pasa o coleccionista correspondente, será a galería de en fronte a que venda unha das súas obras en detrimento da túa. A manter o tipo e bo proveito.
*************************************************************
Una foto de mi archivo, es febrero del 2008 en la feria Arco. Se la hice a las Aizpuru en plena batalla. El mercantilismo no da chance, el arte no es un excluyente, no se puede dejar el negocio ni para comer, si no estás y pasa el coleccionista de turno, será la galería de enfrente la que venda una de sus obras en detrimento de la tuya. A mantener el tipo y buen provecho.




( 3.1 / 8 )
domingo, marzo 25, 2012, 00:11 - Pensamiento

Tan pronto se abren os corazóns dos que navegan no océano definitivo desta elevada montaña da vaidade, tan pronto como unha soa palabra é cinguida á verdade da miña boca, vexo abríndose sorprendidos os ollos de miles de fantasmas posuídos polo brote enfermo da sociedade que se consume como o mel derramado nos labios dunha ninfa abandonada aos insoportables pecados do futuro. Xente que recoñezo e me recoñece, mirámonos nun entendemento de culpas e perdoes, pero ninguén sabe nada de razóns. No meu camiño sóñase ou sófrese e é o camiño dos que nada herdaron, salvo o tesouro da liberdade fundamental que fai que a alma funcione.
****************************************************************
Tan pronto se abren los corazones de los que navegan en el océano definitivo de esta elevada montaña de la vanidad, tan pronto como una sola palabra es ceñida a la verdad de mi boca, veo abriéndose sorprendidos los ojos de miles de fantasmas poseídos por el brote enfermo de la sociedad que se consume como la miel derramada en los labios de una ninfa abandonada a los insoportables pecados del futuro. Gente que reconozco y me reconoce, nos miramos en un entendimiento de culpas y perdones, pero nadie sabe nada de razones. En mi camino se sueña o se sufre y es el camino de los que nada han heredado, salvo el tesoro de la libertad fundamental que hace que el alma funcione.
miércoles, febrero 8, 2012, 13:23 - Gracia

Oh¡ Meu deus¡ Que hora é¡ Fáiseme tarde para resolver a ecuación. Non podo perder nin un segundo, teño a sensación de que de min depende que o mundo se pare ou siga xirando, que as nubes e os ríos se movan por aí. É incrible, os números están a ferver na miña cabeza e sinto como un sobrequentamento aí arriba. A era dixital tenme posto a mil e pico, ja, ja, ja... vou como unha moto co acelerador a tope e sen levar piloto, é fabuloso, só cuestión de números, de uns e de ceros, e só parece o principio, a ver en que remata todo isto. Arrivederchiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
********************************************************************
Oh¡ Dios mío¡ Que hora es¡ Se me hace tarde para resolver la ecuación. No puedo perder ni un segundo, tengo la sensación de que de mí depende que el mundo se pare o siga girando, que las nubes y los ríos se muevan por ahí. Es increíble, los números están hirviendo en mi cabeza y siento como un sobrecalentamiento ahí arriba. La era digital me ha puesto a mil y pico, ja, ja, ja… Voy como una moto con el acelerador a tope y sin llevar piloto, es fabuloso, solo cuestión de números, de unos y de ceros, y solo parece el principio, a ver en que acaba todo esto. Arrivederchiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
miércoles, febrero 1, 2012, 01:25 - Pensamiento

O corpo dun home cordeiro sen sombra camiña lentamente polo bordo dunha folla descomunal e verde como a máis brillante esmeralda. Dende o ceo, un estrondo e unha luzada impulsan un raio que atravesa a atmosfera e voa ao corazón do animal atordado polo aceso zunido que avanza como unha a brisa besta que vén do outro lado da alma. Deus dispara as súas armas aos inocentes con intervalos de millóns de tics por milisegundo, non pensa na gravidade dos feitos por que foi deseñado pola alienante suxestión dos ambiciosos de poder, á súa imaxe e semellanza, para infundir temor. É algo que nace no fondo do universo, no insondable e inalcanzable lugar que nos habita e ao que soamente se chega a través do exercicio do dominio e do poder. O cordeiro, a folla e o ceo só son a ilusión que Deus confirma.
*****************************************************************
El cuerpo de un hombre cordero sin sombra camina lentamente por el borde de una hoja descomunal y verde como la más brillante esmeralda. Desde el cielo, un estruendo y un fogonazo impulsan un rayo que atraviesa la atmosfera y vuela al corazón del animal aturdido por el encendido zumbido que avanza como una la brisa bestia que viene del otro lado del alma. Dios dispara sus armas a los inocentes con intervalos de millones de tics por milisegundo, no piensa en la gravedad de los hechos por que ha sido diseñado por la alienante sugestión de los ambiciosos de poder, a su imagen y semejanza, para infundir temor. Es algo que nace en el fondo del universo, en el insondable e inalcanzable lugar que nos habita y al que solamente se llega a través del ejercicio del dominio y del poder. El cordero, la hoja y el cielo solo son la ilusión que Dios confirma.
miércoles, enero 18, 2012, 02:25 - Poesía

Tócame darlle a razón ao monstro que devora o corazón,
Son un dragón que naufragou na razón
dominado por esa forza que todos desexan.
Un punto que se move na vertixe
do mapa dun GPS desituado.
Douvos a miña palabra de honra.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Me toca darle la razón al monstruo que devora el corazón,
Soy un dragón que naufragó en la razón
dominado por esa fuerza que todos desean.
Un punto que se mueve en el vértigo
del mapa de un GPS desubicado.
Os doy mi palabra de honor.
Siguiente


Archivo



