Mollado de diamantes 
sábado, agosto 28, 2010, 00:31 - Pensamiento


Son, sen sabelo, o viaxeiro das pontes ao mundo da ilusión, son a parte da materia que habita un baleiro consciente, unha palabra ao revés, subindo e baixando a escaleira da frase sen sentido mais longa da historia. E dígome: E agora que?, agora que o río baixa revolto e o inunda todo. Sería bo un sopro de vida entre os escollos que aparecen na batalla, vida que imos perdendo en transfusións de sentimentos diarios, o cara a cara cotián arráncanos de raíz o sorriso natural, lévase das nosas mans a flor da paixón que cada noite mollara de diamantes o orballo dos sonos.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Soy, sin saberlo, el viajero de los puentes al mundo de la ilusión, soy la parte de la materia que habita un vacío consciente, una palabra al revés, subiendo y bajando la escalera de la frase sin sentido mas larga de la historia. Y me digo: ¿Y ahora qué?, ahora que el río baja revuelto y lo inunda todo. Sería bueno un soplo de vida entre los escollos que aparecen en la batalla, vida que vamos perdiendo en transfusiones de sentimientos diarios, el cara a cara cotidiano nos arranca de cuajo la sonrisa natural, se lleva de nuestras manos la flor de la pasión que cada noche había mojado de diamantes el rocío de los sueños.

añadir comentario   |  enlace permanente   |   ( 4 / 2 )

Avanti presto 
viernes, agosto 27, 2010, 02:19 - Gracia


Un pouco de exercicio na punta dos pés, na palma da man, flexións, extensións, saltos alegres para comezar un día antes de que chegue. Anticipación seguida de calma e relax, formula ideal para a meditación creadora. Avanti presto!
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Un poco de ejercicio en la punta de los pies, en la palma de la mano, flexiones, extensiones, saltos alegres para comenzar un día antes de que llegue. Anticipación seguida de calma y relax, formula ideal para la meditación creadora. ¡Avanti presto!

añadir comentario   |  enlace permanente   |   ( 5 / 1 )

Anunciación 
sábado, agosto 21, 2010, 17:57 - Pensamiento


Por detrás está o mundo envolvido en chamas, o camiño non se detén por que eu non me deteño nel. Seguir e seguir, é a decisión incuestionable. Todo pasa a unha velocidade de vertixe, o alento da loita empúrranos e ás veces case nos afoga na súa propia vitalidade. No reino animal ninguén quere ser o que non é, agás o ser humano, que camiña sempre cuestionándose a supremacía da natureza, intentando sometela sempre aos seus caprichos de dominio e poder, e dise por natureza a enerxía que irradian o conxunto de todos os seres que a conforman no seu ritmo perfecto.

********************************************************************

Por detrás está el mundo envuelto en llamas, el camino no se detiene por que yo no me detengo en él. Seguir y seguir, es la decisión incuestionable. Todo pasa a una velocidad de vértigo, el aliento de la lucha nos empuja y a veces casi nos ahoga en su propia vitalidad. En el reino animal nadie quiere ser lo que no es, excepto el ser humano, que camina siempre cuestionándose la supremacía de la naturaleza, intentando someterla siempre a sus caprichos de dominio y poder, y dícese por naturaleza la energía que irradian el conjunto de todos los seres que la conforman en su ritmo perfecto.

añadir comentario   |  enlace permanente   |   ( 3 / 10 )

Hai un Profeta 
viernes, agosto 20, 2010, 02:33 - Poesía


HAI UN PROFETA

Dorme, como dorme o Arco da vella no ceo,
e cando amenza
acende a luz azul que hai na túa mirada
para facer que volvan as andoriñas transparentes
debuxando celestiais fantasías no papel que nos tocou vivir.
Ti durmida xunto a min, é ser un iluminado
pero tamén un porto aberto ás tempestades,
o limbo das confusións xa non importa a ninguén
se as mans están collidas mentres se camiña,
tampouco importa que este labirinto baixe ou suba,
que sexa unha abstracción ou un minimalismo de células vertixinosas
facendo o amor
para que a especie se multiplique.
Agora si, sento xa a éxtase da materia
dos teus labios carnosos que se pegan indisolubles aos meus.
Algo doutras realidades está a translucir
entre as árbores dunha rúa descoñecida
na cidade que ignoro xunto a ti.
Es un berro na miña voz e por el recoñécenme,
míranme e fan ademáns para que pase,
sigo así o meu camiño nesta atmosfera de carnaval.
Hai un profeta ao que quero agradecer
a chuvia que cae no momento preciso,
hai un profeta que sorrí despoxado da súa túnica,
un home sinxelo
que se molla na pobreza,
alguén que se divirte
por que o vento move unha ferva rodeada de neve.
Ás veces tamén, ao outro lado da túa man
hai outra man,
e outra nesa que ten outra con ela,
unha cadea de mans que se perden,
que van a outros mundos e volven
para asir a miña outra man.
E eu ireime
expresándoche a miña gratitude polo teu desvelo,
dándoche o alento necesario
cunha gota que xira imparable
por unha vertical de brillos
que me resultan extremadamente coñecidos.


HAY UN PROFETA

Duerme, como duerme el Arco Iris en el cielo,
y cando amanezca
enciende la luz azul que hay en tu mirada
para hacer que vuelvan las golondrinas transparentes
dibujando celestiales fantasías en el papel que nos ha tocado vivir.
Tú dormida junto a mí, es ser uno iluminado
pero también un puerto abierto a las tempestades,
el limbo de las confusiones ya no importa a nadie
si las manos están cogidas mientras se camina,
tampoco importa que este laberinto baje o suba,
que sea una abstracción o un minimalismo de células vertiginosas
haciendo el amor
para que la especie se multiplique.
Ahora sí, siento ya el éxtasis de la materia
de tus labios carnosos que se pegan indisolubles a los míos.
Algo de otras realidades está transluciendo
entre los árboles de una calle desconocida
en la ciudad que ignoro junto a ti.
Eres un grito en mi voz y por el me reconocen,
me miran y hacen ademanes para que pase,
sigo así mi camino en esta atmósfera de carnaval.
Hay un profeta al que quiero agradecer
la lluvia que cae en el momento preciso,
hay un profeta que sonríe despojado de su túnica,
un hombre sencillo
que se moja en la pobreza,
alguien que se divierte
por que el viento mueve una hierva rodeada de nieve.
A veces también, al otro lado de tu mano
hay otra mano,
y otra en esa que tiene otra con ella,
una cadena de manos que se pierden,
que van a otros mundos y vuelven
para asir mi otra mano.
Y yo me iré
expresándote mi gratitud por tu desvelo,
dándote el aliento necesario
con una gota que gira imparable
por una vertical de brillos
que me resultan extremadamente conocidos.

añadir comentario   |  enlace permanente   |   ( 3.2 / 11 )

Nas rúas habitan as imaxes 
martes, agosto 17, 2010, 00:39 - Pensamiento


Suxiro que nas rúas habitan as imaxes que soportan todo o halo da civilización pola que vagamos. Elas fan a súa vida cada día, relaciónanse connosco dende as súas estratéxicas posicións, ofrecen e piden, sorrín e soñan que nos fan soñar dende a indiferenza das súas paredes e marcos nos que habitan, soportando todas as inclemencias que tamén a nós nos atinxen, viven da mesma luz que nos ilumina e do mesmo aire que respiramos. Creo que quero dicir que elas e nós somos o mesmo.
********************************************************************
Sugiero que en las calles habitan las imágenes que soportan todo el halo de la civilización por la que vagamos. Ellas hacen su vida cada día, se relacionan con nosotros desde sus estratégicas posiciones, ofrecen y piden, sonríen y sueñan que nos hacen soñar desde la indiferencia de sus paredes y marcos en los que habitan, soportando todas las inclemencias que también a nosotros nos atañen, viven de la misma luz que nos ilumina y del mismo aire que respiramos. Creo que quiero decir que ellas y nosotros somos lo mismo.

añadir comentario   |  enlace permanente   |   ( 3 / 10 )


Siguiente