Son o que son 
domingo, septiembre 5, 2010, 22:50 - Pensamiento

añadir comentario   |  enlace permanente   |   ( 0 / 0 )

Mollado de diamantes 
sábado, agosto 28, 2010, 00:31 - Pensamiento


Son, sen sabelo, o viaxeiro das pontes ao mundo da ilusión, son a parte da materia que habita un baleiro consciente, unha palabra ao revés, subindo e baixando a escaleira da frase sen sentido mais longa da historia. E dígome: E agora que?, agora que o río baixa revolto e o inunda todo. Sería bo un sopro de vida entre os escollos que aparecen na batalla, vida que imos perdendo en transfusións de sentimentos diarios, o cara a cara cotián arráncanos de raíz o sorriso natural, lévase das nosas mans a flor da paixón que cada noite mollara de diamantes o orballo dos sonos.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Soy, sin saberlo, el viajero de los puentes al mundo de la ilusión, soy la parte de la materia que habita un vacío consciente, una palabra al revés, subiendo y bajando la escalera de la frase sin sentido mas larga de la historia. Y me digo: ¿Y ahora qué?, ahora que el río baja revuelto y lo inunda todo. Sería bueno un soplo de vida entre los escollos que aparecen en la batalla, vida que vamos perdiendo en transfusiones de sentimientos diarios, el cara a cara cotidiano nos arranca de cuajo la sonrisa natural, se lleva de nuestras manos la flor de la pasión que cada noche había mojado de diamantes el rocío de los sueños.

añadir comentario   |  enlace permanente   |   ( 3.3 / 7 )

Anunciación 
sábado, agosto 21, 2010, 17:57 - Pensamiento


Por detrás está o mundo envolvido en chamas, o camiño non se detén por que eu non me deteño nel. Seguir e seguir, é a decisión incuestionable. Todo pasa a unha velocidade de vertixe, o alento da loita empúrranos e ás veces case nos afoga na súa propia vitalidade. No reino animal ninguén quere ser o que non é, agás o ser humano, que camiña sempre cuestionándose a supremacía da natureza, intentando sometela sempre aos seus caprichos de dominio e poder, e dise por natureza a enerxía que irradian o conxunto de todos os seres que a conforman no seu ritmo perfecto.

********************************************************************

Por detrás está el mundo envuelto en llamas, el camino no se detiene por que yo no me detengo en él. Seguir y seguir, es la decisión incuestionable. Todo pasa a una velocidad de vértigo, el aliento de la lucha nos empuja y a veces casi nos ahoga en su propia vitalidad. En el reino animal nadie quiere ser lo que no es, excepto el ser humano, que camina siempre cuestionándose la supremacía de la naturaleza, intentando someterla siempre a sus caprichos de dominio y poder, y dícese por naturaleza la energía que irradian el conjunto de todos los seres que la conforman en su ritmo perfecto.

añadir comentario   |  enlace permanente   |   ( 3 / 15 )

Nas rúas habitan as imaxes 
martes, agosto 17, 2010, 00:39 - Pensamiento


Suxiro que nas rúas habitan as imaxes que soportan todo o halo da civilización pola que vagamos. Elas fan a súa vida cada día, relaciónanse connosco dende as súas estratéxicas posicións, ofrecen e piden, sorrín e soñan que nos fan soñar dende a indiferenza das súas paredes e marcos nos que habitan, soportando todas as inclemencias que tamén a nós nos atinxen, viven da mesma luz que nos ilumina e do mesmo aire que respiramos. Creo que quero dicir que elas e nós somos o mesmo.
********************************************************************
Sugiero que en las calles habitan las imágenes que soportan todo el halo de la civilización por la que vagamos. Ellas hacen su vida cada día, se relacionan con nosotros desde sus estratégicas posiciones, ofrecen y piden, sonríen y sueñan que nos hacen soñar desde la indiferencia de sus paredes y marcos en los que habitan, soportando todas las inclemencias que también a nosotros nos atañen, viven de la misma luz que nos ilumina y del mismo aire que respiramos. Creo que quiero decir que ellas y nosotros somos lo mismo.

añadir comentario   |  enlace permanente   |   ( 3 / 15 )

Bondades malferidas 
lunes, agosto 16, 2010, 01:22 - Pensamiento


Ás veces vólvome para mirar ao ceo as súas estrelas, as súas distancias, que tanto me ensinan. A miña vella canción que todo o domina, cantada coas primeiras luces de cada novo amañecer. Choro a miña nenez raptada polo bárbaro cíclope devorador de fantasías, o eterno maltratador de inocencias, a besta que xace mergullada na lama da egolatría, ese ser que se vai alimentando de bondades malferidas. Pero todo pasa, e despois de tantas bágoas sempre corro as cortinas do teatro para vivir escenas doutros mundos, para atravesar as tormentas da miña fe, para vivir novas primaveras de acendidas flores en vales de intenso verdor, dispoñome así a sufrir a éxtase da eterna envestida ao vermello capote da miña paixón.

*********************************************************************
A veces me vuelvo para mirar al cielo sus estrellas, sus lejanías que tanto me enseñan. Mi vieja canción que todo lo domina, cantada con las primeras luces de cada nuevo amanecer. Lloro mi niñez raptada por el bárbaro cíclope devorador de fantasías, el eterno maltratador de inocencias, la bestia que yace sumergida en el lodo de la egolatría, ese ser que se va alimentando de bondades malheridas. Pero todo pasa, y después de tantas lágrimas siempre corro las cortinas del teatro para vivir escenas de otros mundos, para atravesar las tormentas de mi fe, para vivir nuevas primaveras de encendidas flores en valles de intenso verdor, me dispongo así a sufrir el éxtasis de la eterna envestida al rojo capote de mi pasión.

añadir comentario   |  enlace permanente   |   ( 3 / 10 )


Siguiente